Hamiyet Atalar – Yavuz Emir

“Onunla birlikte ben de büyüyorum”

Fizyoterapist Hamiyet Atalar, anneliğin en güzel yanını “birlikte büyümek” olarak tanımlıyor. Henüz 7 aylık oğlu Yavuz Emir’i büyütürken, aslında kendisinin de onunla birlikte değiştiğini, hayatı yeniden keşfettiğini ve farkındalığının her geçen gün arttığını dile getiriyor.

Sizi kısaca tanıyabilir miyiz?
İstanbul’da doğdum. Fizyoterapistim ve yaklaşık 10 yıldır mesleğimi severek yapıyorum. Hayatımın en büyük değişimi ise annelikle başladı. Henüz 7 aylık olan oğlum Yavuz Emir ile birlikte hayata dair birçok şeyi yeniden öğreniyorum. Onun doğumuyla aynı dönemde kendi kliniğimi açtım. Dışarıdan bakınca zor ve biraz da cesur bir karar gibi duruyor olabilir ama benim için hayatın tam içinden gelen bir süreçti.
Hem bir bebek büyütmek hem bir iş kurmak kolay değil… Bazen çok yorucu, bazen kafa karıştırıcı ama bir o kadar da anlamlı. Bu süreçte şunu fark ettim: İnsan, sandığından daha dayanıklı. Yeter ki yaptığı şeye gerçekten inansın.
Şu anda osteopati eğitimime devam ediyorum çünkü insan sağlığına bütüncül bakmanın çok önemli olduğuna inanıyorum. Sadece ağrıyı değil, o ağrının nedenini anlamaya çalışıyorum. İşim ile hayatım zaten birbirinden çok ayrı değil. Samimi olmaya, özenli olmaya ve sürekli gelişmeye çalışıyorum.

Onu ilk gördüğünüz anda ne hissettiniz?
Tarif etmesi zor… Ama çok şükrettiğimi hatırlıyorum. Sanki o an zaman durdu ve sadece o vardı.

Sizce anneliğin en keyifli yanı nedir?
Birlikte büyümek. O büyüyor, öğreniyor ama aslında ben de onunla birlikte değişiyorum ve eğleniyorum. Farkındalığımın arttığını hissediyorum.

Peki, annelikte en çok zorlandığınız duygu?
Endişe. Normalde rahat biriyimdir ama annelikte bu kaçınılmazmış. Sürekli bir “acaba” hali oluyor.

Kokusu size ne hissettiriyor?
Garip bir huzur veriyor. Çok yorgun olsam bile koklayınca içim yumuşuyor. Sanki o an her şey yolundaymış gibi hissediyorum.

Birlikte neler yapmaktan hoşlanırsınız?
Daha çok küçük olduğu için çok spesifik şeyler yapamıyoruz ama birlikte yaptığımız her şeyi seviyorum. Yürüyüş yapıyoruz, bazen benimle kliniğe geliyor, birlikte okula gidiyoruz. Hayatımın içinde ne varsa onunla paylaşıyorum.

Çocuğunuza baktığınızda kendinizden en çok hangi parçayı görüyorsunuz?
Daha çok küçük, benzetme yapmak için erken olduğunu düşünüyorum. Babam hep “bebekler biriciktir, kimseye benzemez” derdi… Şimdi onu daha iyi anlıyorum. Ben de Yavuz Emir’e baktığımda daha çok kendine ait bir şey görüyorum.

Anne olmadan önce, “asla yapmam” dediğiniz neleri yaptınız?
“Bu kadar endişelenmem” diyordum, yanılmışım. Hem de fazlasıyla. Bir de uykusuzluğa dayanamam sanıyordum ama insan mecbur kalınca dayanıyormuş.

Anne olmadan önceki ‘siz’ ile bugünkü ‘siz’ arasında en büyük fark nedir?
Anne olmadan önce daha kararsız biriydim. Annelik bana netlik verdi. Ne istediğimi, neyi istemediğimi daha iyi biliyorum artık. Bunun yanında daha sabırlıyım, her şeyi kontrol etmeye çalışmak yerine biraz daha akışına bırakabiliyorum. Ve artık kendimden daha önemli bir şey var hayatımda.

Çocuğunuzun sizi ‘nasıl bir anne’ olarak tanımlamasını isterdiniz?
Yanında rahat olduğu biri… Korkmadan gelip sarılabildiği, ona güven veren ve hayata karşı ona bir duruş kazandırabilen bir anne olmayı isterim.

Hayata dair ona vereceğiniz en önemli öğüt nedir?
Ne olursa olsun kendi gibi olması… İyi ve doğru olandan vazgeçmemesi. Hayat bazen zorlayacak ama insan kendini kaybetmediği sürece yolunu bir şekilde buluyor.
Yıllar sonra okuduğunda, ona bu satırlardan ne söylemek isterdiniz?
Her şeyi mükemmel yapamadım, yapamayacağım da… Ama elimden geleni gerçekten yaptım. Seni büyütürken ben de büyüdüm. Seni çok seviyorum ve çok seveceğim.

Yorum yap

Önceki Yazı

Sonraki Yazı

Sonraki Yazı Yükleniyor...
Yükleniyor

Signing-in 3 seconds...

Signing-up 3 seconds...